Boodschap paus Franciscus voor de vijftigste Wereldvredesdag

Boodschap paus Franciscus voor de vijftigste Wereldvredesdag
Nieuwjaarsdag, zondag 1 januari 2017 was de vijftigste Wereldvredesdag. Paus Franciscus wenst in zijn boodschap ter gelegenheid van deze dag vrede toe aan elke man, vrouw en kind. Hij bidt dat het beeld en de gelijkenis van God in elke persoon de mensen in staat zal stellen elkaar wederkerig te erkennen als heilige gaven van God, bekleed met een onschatbare waardigheid.  Lees verder….

Gedachtenisviering voor pater Frans van der Lugt

Afgelopen vrijdag was de gedachtenisviering voor pater Frans van der Lugt. In de Palmpaasviering van zondag complimenteerde André Tönis ons met de mooie bijeenkomst. De manier waarop we dit verzorgd hebben mogen we trots op zijn.

Voor hen die er niet bij waren en voor hen die nog eens de mooi gesproken woorden van Susan na willen lezen, treft u hier de opening en de overweging van Susan aan. 

Wij zijn vanavond bijeen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Lieve Jan en Noor en familie, beste parochianen en andere belangstellenden, wees welkom in deze viering van woord en gebed waarin wij het leven van pater Frans van der Lugt dankbaar gedenken en stil staan bij zijn gewelddadige overlijden.

Het heeft ons geschokt, diep geraakt en verdrietig gemaakt, het bericht van de brute ontvoering en moord op Frans van der Lugt. Jullie als familie en andere mensen om hem heen, hielden rekening met zijn overlijden. Hij was daarin ook heel duidelijk geweest: hij zou niet weggaan uit het omsingelde Homs, hij zou zijn mensen trouw en nabij blijven, hongeren met de hongerigen en helpen waar hij kon. Hij zou nooit meer uit Syrië weggaan en wilde ook daar begraven worden.

Maar toch, deze gewelddadige en persoonlijke gerichte actie had niemand verwacht. 

Het bericht bracht ook een schokgolf teweeg in Nederland en over de hele wereld. Een symbool van medemenselijkheid, onbaatzuchtigheid en verbondenheid is gedood, vermoord. Even zijn onze blikken weer gericht op de noden en de ellende van dit verscheurde land en van de onschuldige burgers die het slachtoffer zijn. Even maar, want de realiteit is ook, dat onze aandacht al snel door andere conflicten en gevaren wordt opgeëist.

Vanavond echter schuilen we bij elkaar, hier in deze kerk, en staan we stil bij wat het leven en sterven van pater Frans voor ons betekent en bij ons teweegbrengt. Wij doen dat vanuit het geloof, dat wij delen met Frans, het geloof dat onze God een rechtvaardige, liefdevolle en nabije God wil zijn voor ieder mens, ongeacht geloof, ras, aard en achtergrond. Zijn en ook onze God is een God van verbinding, van liefdevolle aanwezigheid bij hen die lijden, die honger  lijden, ziek zijn, angstig en verdrietig.

Een God ook die in Jezus een teken heeft gesteld dat de dood niet het laatste woord heeft. Er is een kracht die sterker is dan de dood, de kracht van liefde, van verbondenheid, van liefdevolle betrokkenheid.

We willen in deze viering vol dankbaarheid pater Frans gedenken, hem en elkaar nabij zijn en ons verbonden voelen met de mensen die hij in Syrië achter laat, mensen voor wie de hel van de burgeroorlog nog iedere minuut voelbaar en merkbaar is. Wij horen over zijn leven en werken, wij bidden, luisteren naar een bijbelverhaal en zingen liederen die ons kunnen troosten, omdat het hoopvolle en vertrouwenwekkende teksten zijn.

Noor ontsteekt nu de gedachteniskaars aan het licht van de Paaskaars, symbool van onze verrezen Heer, symbool van licht en leven, liefde door de dood heen, opstanding uit alles wat dodelijk is. Deze gedachteniskaars gaat na deze viering mee met Jan en Noor als teken van en herinnering aan wat wij hier vanavond met elkaar vieren en delen.

OVERWEGING

Lieve mensen,

Toen ik nadacht over de inhoud van deze gedachtenisviering, kwam vrijwel meteen de lezing uit Matteüs bij mij op, die we zojuist gehoord hebben. Dit is pater Frans immers ten voeten uit. Een mens, die zijn roeping en geloof zo radicaal leeft en serieus neemt, dat zijn levenswerk bijna naadloos aansluit bij  het leven en werken van Jezus van Nazareth.

Nu we op de drempel van de Goede Week staan, dringen de parallellen zich op: een rechtvaardige, barmhartige mens die wordt omgebracht door mensen die zijn menselijkheid en aanwezigheid als een bedreiging zien. 

Wat een voorrecht dat we zo’n mens hebben gekend, zij het voor de meesten van ons niet persoonlijk. Mensen als Frans van der Lugt laten ons zien, hoe het evangelie moet worden gedaan. Hoe de eucharistie moet worden geleefd: met hart en ziel, met liefde en ernst, met hoofd en vooral handen.

Frans heeft een groot deel van zijn leven, al vanaf 1964 in de missie in de Libanon en in Syrië, van af 1976 in Aleppo en Damascus en vanaf 1996 in Homs, besteed aan het onderwijzen, helpen en opvangen van mensen. In beginsel gericht op de christenen, die aan zijn zielzorg waren toevertrouwd, maar zeker ook met oog voor verbinding en verbondenheid met zijn moslim buren.

Het ging hem om de mens, vooral de zwakke, kwetsbare mens. De gehandicapte jongeren, die geen enkele kans maakten op een menswaardig leven. Hij gaf ze een taak, gaf ze een leven, gaf ze levenswaarde.

Wat een voorrecht om zo’n inspiratiebron, via Jan en Noor, zo dichtbij te hebben. Wij hebben van harte bijgedragen aan zijn project Al Ard nabij Homs. Jan hield ons op de hoogte van de vorderingen en hindernissen. Het was een prachtig, praktisch project.

Helaas, dat is nu allemaal voorbij. Is het daarom allemaal voor niets geweest? Is het leven en werken van pater Frans op een mislukking uitgelopen? Ja, alles is kapotgeschoten en geplunderd. Er zal niet veel meer van over zijn. In Homs is ook alles kapot.

Maar de spirit en de drijvende kracht van waaruit pater Frans leefde en werkte, het kan er bij mij niet in, dat die voorbij zijn en dat hij voor niets heeft geleefd en gewerkt.

De leerlingen dachten ook dat de Jezusbeweging voorbij was toen hij aan het kruis gestorven was.  Maar nee, de geest was juist uit de fles. De zaadjes waren gezaaid en juist de radicale weg, die hij tot het einde toe is gegaan, heeft mensen op het spoor gezet, dat hij wel degelijk een belangwekkende levensvisie heeft verkondigd en neergezet.

We zien deze week hoeveel reacties de brute moord op pater Frans In ons land en wereldwijd oproept. Het is cru, maar door zijn dood krijgen zijn leven en levenswerk extra betekenis. Hij is tot het einde gegaan. Geen fanatiekeling, geen extremist. Integendeel. Een eenvoudige, vredelievende en menslievende , heilige man, mag je nu wel zeggen. Geen heilig boontje, maar een man van aanpakken, van letterlijk het evangelie doen. Naastenliefde, ziekenzorg, onderwijs, openheid en gastvrijheid; deugden die hij tot daden maakte.

En dat heeft indruk gemaakt en indrukken achtergelaten. Dat kan niet anders. De mensen die met hem hebben geleefd en geliefd, die hem hebben gekend, door hem zijn geholpen of met hem hebben meegewerkt: het kan niet anders of het heeft ze gevormd en veranderd.

En dat zijn de zaadjes die pater Frans, tot het laatste moment van zijn leven, heeft gezaaid, daar in Homs in Syrië, hier in Abcoude en overal op de wereld.

Wij mogen er op vertrouwen, zoals ook Frans dat heeft gedaan, dat God, de God van alle mensen, niet laat varen het werk van zijn handen, dat ook het goede werk van onze handen is. De geest, de spirit, de drijvende kracht, de inspiratiebron, de ziel van waaruit Frans in navolging van Jezus, heeft geleefd en gewerkt is niet met hem gestorven. Wij mogen geloven,  dat deze krachten van leven en liefde sterker zijn dan de dood.

We zongen daarstraks een lievelingslied van Frans en van velen van ons: Uit vuur en ijzer. Je zou het gerust zijn levenslied kunnen noemen.

Het verwoordt immers prachtig zijn levensmotto:

Om mens voor een mens te zijn wordt alleman geboren. Om hand in een andere hand, om niet te zijn verloren. Om leven in lief en leed gaan mensen tot elkander.

“Alles wat je gedaan hebt voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat heb je voor mij gedaan”, zegt de koning in de lezing van het evangelie tegen de rechtvaardigen.

Dat zal de koning ook tegen  Frans hebben gezegd:

Je hebt de hongerigen te eten gegeven,  je hebt zelfs met ze mee gehongerd.

Je hebt de dorstigen te drinken gegeven , zelfs met ze mee dorst gehad,

Je hebt de vreemdelingen opgenomen, Frans, zoals je zelf ook bent opgenomen door de mensen in Syrië.

Je hebt de naakten gekleed en de zieken bezocht, de gevangenen niet aan hun lot overgelaten. Je bent bevrijdend werkzaam geweest.

Je bent door mijn Vader gezegend, Frans, kom en neem deel aan het koninkrijk dat voor jou bestemd is.

Moge hij rusten in vrede. Het is nu aan ons!

Amen